De regen tikte onophoudelijk tegen de ramen van het drukbezochte restaurant. Binnen heerste er warmte en bedrijvigheid: obers renden heen en weer, glazen rinkelde, en het geroezemoes van gesprekken vulde de ruimte. Achter de balie stond Simon, de manager, die elke gast kritisch in de gaten hield. Voor hem draaide alles om het imago van de zaak: een plek voor nette klanten, zonder storende elementen.

Die avond viel zijn blik op een oudere vrouw die voor de ingang stond. Haar jas was nat, haar grijze haren hingen slordig langs haar gezicht en ze droeg een kleine tas die er versleten uitzag. Voor Simon paste ze niet in het plaatje van zijn “perfecte” restaurant. Toen ze aarzelend binnenstapte, fronste hij meteen.

“Goedenavond,” zei de vrouw vriendelijk, terwijl ze haar natte jas probeerde uit te wringen. “Mag ik hier misschien even zitten tot de regen ophoudt? Ik bestel gerust iets.”

Simon zette een zakelijke glimlach op. “Mevrouw, ik heb momenteel meer dan honderd gasten binnen. Laten we geen tijd verspillen. Ik moet u vragen te vertrekken.”

De vrouw keek hem verbaasd aan. “Maar… ik vraag alleen om een klein hoekje. Ik wil niemand lastigvallen…..

lees meer op de volgende pagina