Ik slikte en vroeg zachtjes:

> “Is er nog iets te eten?”

Mijn schoonmoeder keek nauwelijks op van de televisie.

> “Je kwam niet naar beneden,” zei ze koel. “Dus we dachten dat je geen honger had.”

Ik voelde de tranen prikken.

> “Ik gaf de baby borstvoeding…” probeerde ik uit te leggen.

David draaide zich naar me om, met een grijns die ik nooit zal vergeten.

> “Doe gewoon de afwas die we hebben achtergelaten,” zei hij. “Je doet hier toch verder niets.”

Zijn woorden troffen me als een klap in het gezicht.

Ik stond daar, trillend, terwijl mijn schoonmoeder glimlachte alsof ze het met hem eens was.

Ik draaide me zonder een woord om en ging terug naar de slaapkamer.

Boven, terwijl ik naar mijn slapende baby keek, voelde ik woede — maar ook vastberadenheid.

Ik wist wat me te doen stond.

De volgende ochtend stond ik vroeg op. Ik voedde de baby, kleedde hem aan, en pakte een tas met zijn spulletjes. Toen David eindelijk wakker werd, stond ik al bij de deur.

“Waar ga je heen?” vroeg hij slaperig….. .

Lees verder op de volgende pagina