Aller au contenu
“Dat heb ik niet gezegd,” antwoordde hij snel. “Maar soms dragen mensen geheimen die gevaarlijk kunnen zijn — zelfs voor degenen van wie ze houden.”
Hij schreef iets op een vel papier en gaf het haar. “Ga een tijdje bij iemand logeren. Iemand die je vertrouwt.”
Ze las wat hij had geschreven:
Vertrouw op wat je weet.
Die woorden bleven in haar hoofd hangen toen ze de kliniek verliet. De regen tikte op haar jas, haar adem was kort.
Ze liep naar haar auto, startte de motor, maar bleef minutenlang staren naar de ruitenwissers die heen en weer bewogen.
Michael had haar nooit een reden gegeven om te twijfelen. Hij was zorgzaam, teder, geduldig. Maar nu klonken al die kleine dingen in haar hoofd anders — de momenten dat hij haar vroeg om niet in zijn werkkamer te komen, het kastje waarvan hij de sleutel altijd bij zich droeg.
Wat als dr. Cooper gelijk had?
—
Wat ze vond
Die avond ging ze niet naar huis. Ze reed naar haar zus, aan de andere kant van de stad. Toen ze daar aankwam, voelde ze voor het eerst sinds lange tijd echt veilig.
Maar terwijl ze haar tas opende om haar telefoon te pakken, viel het briefje eruit. Achter de tekst die dr. Cooper had geschreven, stond iets anders — met een andere pen, haastig gekrabbeld:
“Het zit in het blauwe kastje.”
Haar adem stokte. Het blauwe kastje…
Michael’s werkkamer.
Ze keek naar haar telefoon. Eén gemiste oproep. Michael.
Ze legde de telefoon neer, trok de gordijnen dicht en hield haar hand beschermend op haar buik.
“Alles komt goed,” fluisterde ze.
Maar diep vanbinnen wist ze dat niets meer hetzelfde zou zijn.