Het beeld

Langzaam draaide hij het scherm naar haar toe. Het was een helder beeld — haar baby, vredig, met kleine handjes dicht bij het gezichtje.

Emma glimlachte, maar haar glimlach verdween toen ze iets zag dat ze niet begreep.

Achter het beeld, aan de rand van de echo, flitste een vorm. Geen lichaamsdeel. Geen beweging. Iets… anders. Een vaag patroon dat leek op een handafdruk — alsof iemand van buitenaf het scherm had aangeraakt.

Een koude rilling liep over haar rug. “Wat is dat?” fluisterde ze.

Dr. Cooper bleef zwijgen. Toen zei hij zacht: “Soms… laten mensen sporen achter, zelfs als we denken dat ze weg zijn.”

Ze begreep hem niet.

“Wat bedoelt u?”

Hij haalde diep adem, zette de machine uit en keek haar recht aan. “Je man… heeft me ooit gevraagd om iets voor hem te bewaren. Iets dat met jou te maken had. Ik dacht dat het niets betekende, maar nu…”

“Wat dan?” onderbrak ze hem. Haar stem trilde.

Hij schudde zijn hoofd. “Emma, ik wil niet dat je bang wordt. Maar ik denk dat hij iets verborgen houdt voor je. Iets wat je moet ontdekken voordat het te laat is.”

—

De beslissing

Emma voelde haar hart sneller kloppen. “U denkt dat hij me pijn wil doen…….

Lees verder op de volgende pagina