Omdat we wilden dat het een verrassing zou blijven, sloten we de deur van de woonkamer af. Josh mocht niets zien tot het feest begon. Hij kon nauwelijks wachten, maar hij wist dat er iets speciaals voor hem klaarstond. Zijn ogen straalden elke keer dat we er geheimzinnig over deden.

De dag voor het feest gingen Dan en ik gewoon werken, terwijl Josh naar school was. Rond het middaguur ging mijn telefoon. Het was Linda, de moeder van Dan. Haar stem klonk nerveus.

“Emily,” zei ze haastig, “ik kan morgen niet naar het feestje komen. Maar ik wil wel dat Josh mijn cadeau krijgt. Kan ik het nu langsbrengen?”

Ik aarzelde even. “We zijn niet thuis, Linda. Misschien vanavond?”

Ze drong aan: “Nee, vanavond is te laat. Ik woon te ver weg. Ik laat het gewoon bij jullie huis achter. Wat is het probleem?”

Ik wilde geen ruzie maken en antwoordde uiteindelijk: “Goed dan. Er ligt een reservesleutel onder het kleed bij de voordeur.”

Die avond haalden we Josh op en reden we vrolijk naar huis. Josh rende als eerste naar binnen, nog steeds druk pratend over hoe spannend morgen zou worden. Maar opeens klonk er een gil uit de woonkamer.

Dan en ik stormden naar binnen en stonden verstijfd. Wat we zagen, brak ons hart……

lees meer op de volgende pagina