Op het bed lag Valeria, de vrouw die hij jaren geleden had liefgehad. Hun relatie was abrupt geëindigd, een wending die hij nooit volledig had begrepen. Haar gezicht was bleek, nat van het zweet, en haar blik verstijfde toen ze hem zag.

“Jij… jij bent de hoofdarts hier?” fluisterde ze hees, een mengeling van verbazing en angst in haar stem.

Alejandro knikte kort. Er was geen tijd voor emoties. “Rustig blijven, Valeria. Wij zorgen voor jou en de baby.”

Haar hartslag daalde gevaarlijk, de monitor piepte alarmerend. Hij gaf snelle bevelen aan het team, zijn stem vastberaden: “Meer zuurstof! Bereid adrenaline voor! Houd haar bloeddruk in de gaten.”

Iedere seconde telde. Alejandro’s handen werkten met uiterste precisie, terwijl zijn gedachten kolkten. Het was onwerkelijk om háár, zijn vroegere geliefde, in deze kwetsbare situatie te zien. Maar nu was hij niet de man uit haar verleden—hij was de arts die haar leven moest redden.

Na veertig zenuwslopende minuten klonk er eindelijk het eerste gehuil. Het kindje werd geboren, klein en broos, maar levend. Alejandro tilde het voorzichtig op, hield het tegen het felle licht en voelde zijn keel dichtknijpen…..

lees meer op de volgende pagina