De brief

Toen viel mijn oog op een brief, zorgvuldig neergelegd op de tafel. Mijn handen trilden terwijl ik het papier openvouwde.

“Lieve schat,” begon ze.

“Ik weet dat ik je vaak bel, misschien te vaak. Maar ik mis je. Sinds je vader er niet meer is, voel ik me vaak alleen. Jij bent mijn enige echte gezelschap, zelfs al zijn de gesprekken soms kort. Ik wil niet lastig zijn, maar je stem horen geeft me kracht. Vergeef me als ik je teveel heb belast. Ik hou van je, altijd.”

Mijn ogen vulden zich met tranen. Ik zakte op de stoel neer en voelde een golf van spijt over me heen spoelen. De woorden die ik haar had toegesnauwd, galmden opnieuw door mijn hoofd.

De zoektocht

Ik zocht het hele huis af. In de slaapkamer, de keuken, de tuin — nergens was ze. Uiteindelijk besloot ik de buren te vragen. De buurvrouw zei dat ze mama die ochtend in de tuin had gezien, maar daarna niet meer.

Mijn paniek groeide. Ik belde mijn man en samen gingen we de omgeving afzoeken. Uiteindelijk vonden we haar in het park, op haar favoriete bankje, kijkend naar de vijver. Ze zat er stil, alsof ze wachtte.

Het gesprek

“Mama!” riep ik, en ik rende naar haar toe. Ze keek op, verrast, maar glimlachte zwak.

“Ach, meisje… ik dacht dat je boos was…..

lees meer op de volgende pagina