Ik smeet de telefoon neer en voelde een mengeling van opluchting en schuld. Maar de drukte van de dag slokte me meteen weer op.

Stilte aan de andere kant

De eerste dag dacht ik: Ze zal wel beledigd zijn, maar morgen belt ze vast weer.

De tweede dag voelde ik een knoop in mijn maag toen de telefoon stil bleef. Geen appjes, geen belletjes.

Op de derde dag begon de ongerustheid aan me te knagen. Ik had haar stem al drie dagen niet gehoord — en dat was ongewoon.

Die avond, toen de kinderen in bed lagen, trok ik mijn jas aan. “Ik ga even langs mama,” zei ik tegen mijn man. Hij keek me begrijpend aan en knikte.

Het huis van mama

Toen ik bij mama’s huis aankwam, was het donker. Geen licht achter de ramen, geen geluid van de televisie die normaal altijd zachtjes op de achtergrond speelde.

Ik klopte op de deur. Geen antwoord. Mijn hart sloeg sneller. Met mijn reservesleutel deed ik de deur open en stapte naar binnen.

Binnen rook het huis naar thee en oude boeken, zoals altijd. Alles leek normaal, maar de stilte was ondraaglijk.

“Mama?” riep ik zacht. Geen reactie.

Ik liep naar de woonkamer. Op de tafel stond een halfvol kopje thee, ernaast lag haar bril en een open boek. Alsof ze elk moment terug kon komen. Maar ze was er niet…..

lees meer op de volgende pagina