„Wat?”

„Je hebt me goed gehoord. Pak je spullen. Je hoeft vanavond niet meer hier te blijven.”

„Maar— Daniel, je bedoelt dit niet serieus, toch? Het was maar—”

„Serieus?” Hij lachte schamper. „Ik heb nog nooit iets zo serieus bedoeld in mijn leven.”

—

Diezelfde avond belde hij me opnieuw.

„Mama,” zei hij zacht, „ik kom je ophalen. Jij hoort niet in een opvanghuis.”

Ik huilde stilletjes van opluchting. „Daniel… ik wist niet wat ik moest doen. Ik wilde jou niet in moeilijkheden brengen.”

„Jij hebt me nooit in moeilijkheden gebracht,” zei hij. „Maar zij wel.”

—

Een uur later stond hij bij het opvanghuis.

Toen ik hem zag, voelde ik me voor het eerst in weken weer veilig.

Hij hielp me voorzichtig in de auto en legde mijn hand op de zijne……….

Lees verder op de volgende pagina