Elisa was vijftien jaar oud toen ze voor het eerst begon te merken dat ze anders was dan haar broers. Terwijl Thomas en Marco donker haar en donkere ogen hadden, was Elisa blond, met lichte krullen en een huid die sneller rood werd in de zon. Aanvankelijk maakte niemand er veel woorden aan vuil. “Ze lijkt gewoon meer op oma,” zei haar moeder altijd glimlachend. Maar naarmate Elisa ouder werd, voelde ze dat er meer aan de hand moest zijn.

Ik ben haar tante, de zus van haar vader. Voor mij was Elisa altijd een zonnestraal in de familie. Toch merkte ook ik dat er iets niet helemaal klopte. Niet alleen in uiterlijk, maar ook in haar vragen en onzekerheden. Ze vroeg me vaak:

“Tante, denk je dat ik echt lijk op papa?”

En hoewel ik haar wilde geruststellen, stokte mijn stem soms. Want de gelijkenis was moeilijk te zien……

lees meer op de volgende pagina