De volgende ochtend stond ik vroeg op. Terwijl ik de gordijnen openschoof, zag ik hem: meneer Peterson, in zijn zijden pyjama, met een poetsdoek in de hand, voor zijn glanzende zwarte Jeep.

Hij boog zich erover alsof het een kunstwerk was.

“Perfectie,” hoorde ik hem mompelen, zelfs van hier.

Ik had mijn plan.

Ik liep naar buiten met een kop koffie in de hand en glimlachte vriendelijk.

“Goedemorgen, meneer Peterson!”

Hij keek op, verrast. “Ah, goedemorgen! Mooie dag, nietwaar?”

“Zeker,” zei ik. “Ik wilde even met u praten over Ben. U weet wel, de jongen die uw Jeep heeft gewassen.”

Zijn glimlach verdween een beetje. “Ah, ja. Jammer dat hij het werk niet serieus nam.”

Ik hield mijn stem kalm. “Vier wasbeurten. Geen betaling. Klopt dat?”

Hij haalde zijn schouders op. “Tja, de kwaliteit was niet wat ik verwachtte. En in zaken betaalt men alleen voor resultaten……..

Lees verder op de volgende pagina