Eerst gebeurde er niets. Toen verscheen er een mapje op het scherm: “Project EVA_203”. Mijn hart sloeg sneller. Binnenin stonden slechts drie bestanden:

1. readme.txt

2. data_log.csv

3. video.mp4

Ik besloot te beginnen met de tekst.

De inhoud was kort, maar verontrustend precies:

> “Als je dit leest, is het product al op de markt. Bewaar de gegevens. Vertrouw niemand van de fabriek.”

Ik glimlachte nerveus. Het klonk als een slechte grap. Misschien een marketingstunt? Maar dan zag ik de datum in de bestandsinfo: drie maanden geleden. De fabriek stond gewoon in mijn stad.

Met trillende vingers opende ik de video. Het beeld was donker, korrelig, duidelijk opgenomen met een oude beveiligingscamera. Een man in een witte jas stond in een productieruimte, voor een lopende band met worsten. Hij keek om zich heen, stopte snel iets kleins in een nog niet gesealde worst, en fluisterde iets tegen de camera dat nauwelijks hoorbaar was:

> “Ze mogen het niet ontdekken. De waarheid zit in het recept.”

Toen viel het beeld weg.

Ik voelde een koude rilling langs mijn rug lopen. De waarheid in het recept? Wat kon dat betekenen? Ik wist dat sommige fabrikanten hun processen geheim hielden, maar dit… dit ging verder dan een simpel bedrijfsgeheim.

Ik besloot te controleren waar de worst vandaan kwam. Op de verpakking stond een klein label: “Gemaakt door NormaFood BV, Batch 3021.” Ik googelde de naam, maar vond alleen een kale website met wat reclame over “kwaliteit sinds 1987”. Geen adres, geen contactpersoon. Alleen een formulier voor “klantenvragen”. Toen ik probeerde een bericht te sturen, verscheen een foutmelding: “Deze functie is tijdelijk niet beschikbaar.”

Mijn verstand zei dat ik het moest vergeten. Weggooien, klaar. Maar iets in mij bleef knagen. Waarom zat die USB-stick daar? Wat betekende dat project? En vooral — hoeveel mensen hadden dezelfde worst gekocht…..

Lees verder op de volgende pagina