Baby’s die ontroostbaar huilden.

Vuile flesjes overal.

Stapels wasgoed die naar boven groeiden.

Speelgoed en dekentjes verspreid over de vloer.

En Nick?

Hij zat op de bank, vaak nog in dezelfde outfit als ’s ochtends, terwijl hij op zijn telefoon scrolde.

“Ik ben kapot,” zei hij dan. “Ze hebben de hele dag gehuild. Ik heb niet eens kunnen slapen.”

Dus pakte ik na mijn lange werkdag de zorg voor de tweeling ook nog op. Ik gaf flesjes, verschoonde, wiegde, ruimde op… terwijl Nick mij toekeek alsof dit de normale gang van zaken was.

Onze dagen werden nachten, en onze nachten werden een eindeloze cirkel zonder rust.

Tot die avond.

Ik zat op de bank met één van de baby’s tegen mijn borst, terwijl ik tegelijkertijd via mijn laptop een medisch verslag afrondde. Nick keek naar me, zuchtte diep en zei:

“Je weet wat dit zou oplossen, hè? Als jij gewoon thuis zou blijven. Je moet stoppen met je carrière.”

Ik keek hem vol ongeloof aan.

“Nick, dat meen je niet.”

Hij rolde zijn ogen, alsof ík degene was die onredelijk was.

“Wat verwachtte je dan? Alle moeders blijven thuis bij hun kinderen. Waar heb jij ooit een vader gezien die het huishouden doet? Dit werkt zo niet. Jij moet kiezen……

Lees verder op de volgende pagina