Toen mijn zoon Erik, twintig jaar oud, voorstelde om zijn nieuwe vriendin mee te nemen op onze zomervakantie, aarzelde ik even. Toch stemde ik in. Het idee leek mooi: de zomer doorbrengen met ons gezin én iemand die belangrijk was voor hem leren kennen. Zo verscheen Jessica, een jonge vrouw met een betoverende glimlach en een uitstraling die onmiddellijk indruk maakte.

Mijn man was gecharmeerd van haar. Haar perfecte manieren, haar zelfvertrouwen en haar elegante kleren maakten dat hij haar meteen mocht. Maar ik, als moeder, voelde iets anders. Het was geen jaloezie en ook geen wantrouwen zonder reden. Het was een onderbuikgevoel – dat instinct dat moeders soms hebben wanneer dingen niet kloppen.

In de eerste dagen observeerde ik hoe Jessica zich gedroeg. Ze lachte vaak, maar haar lachen klonk hol. Ze knikte wanneer Erik sprak, maar haar ogen dwaalden af. Wanneer hij enthousiast vertelde over basketbal, zijn grootste passie, bleef haar gezicht leeg. Op een avond vroeg ik haar luchtig:

“Dus, Jessica, ben je wel eens naar een van Eriks wedstrijden geweest?”

Ze keek me verrast aan, knipperde met haar ogen en zei:

“Basketbal? Nee… daar hebben we het nooit over gehad.”

Die woorden troffen me als een koude windvlaag. Drie maanden samen en ze wist niet eens wat zijn droom was?

Verder viel me op dat ze voortdurend uitnodigingen van Erik afsloeg. Als hij voorstelde om een wandeling te maken, antwoordde ze: “Nee, ik ben moe.” Als hij een spelletje wilde doen met het gezin, glimlachte ze beleefd maar bleef liever met haar telefoon bezig……

lees meer op de volgende pagina