Halverwege kwam Tom binnen. Hij keek verbaasd naar mij en het half afgemaakte bed. In plaats van me te helpen, haalde hij zijn schouders op en zei met een grijns:

“Bravo. Waarom vroeg je mij om het te doen als je het zelf kon?”

Die woorden sneedden dieper dan hij ooit had kunnen bedenken. Ik beet op mijn lip en antwoordde niets. Ik draaide me gewoon om en ging verder met mijn werk. Binnen een uur stond het bedje rechtop, stevig en klaar voor de komst van ons kindje.

Wat Tom niet wist, was dat ik ondertussen ook een plan had bedacht.

—

Het plan

Die avond maakte ik een lijst met alles wat nog geregeld moest worden voor de baby: luiers, voeding, afspraken bij de verloskundige, en alle praktische zaken die bij een geboorte komen kijken. Normaal gesproken zou ik hem herinneren aan zijn verantwoordelijkheden, hem zachtjes sturen en corrigeren. Maar dit keer besloot ik dat niet te doen……

lees meer op de volgende pagina