Ze knikte. „Ja, natuurlijk. Jij was het toch eens dat de keuken te donker was?”

„Ik zei dat het misschien later kon,” antwoordde hij. „Niet nu. En zeker niet zonder toestemming van mijn moeder.”

Sophie’s gezicht verstarde. „Dus jij kiest nu haar kant?”

„Het gaat niet om kiezen,” zei ik zacht. „Het gaat om respect.”

Ze draaide zich naar mij toe, haar ogen vol vuur. „Respect? Respect is ook ruimte geven aan vernieuwing! Jij houdt vast aan elk klein dingetje omdat je bang bent dat het verleden verdwijnt. Maar dit huis kan meer zijn dan een museum.”

Die woorden deden pijn, omdat ze deels waar waren. Na de dood van mijn man had ik inderdaad alles hetzelfde gehouden — de kleuren, de meubels, zelfs zijn oude jas hing nog in de hal. Maar dat gaf haar nog niet het recht om het te vernietigen.

„Dit huis draagt herinneringen,” zei ik. „En herinneringen gooi je niet zomaar overhoop voor een nieuw likje verf.”

Sophie sloeg haar armen over elkaar. „Misschien wil ik geen huis dat voelt als een mausoleum.”

Mark greep zacht haar arm. „Sophie, stop.”

Er viel een stilte. De schilders, zichtbaar ongemakkelijk, keken elkaar aan.

„Mevrouw,” zei één van hen voorzichtig, „zullen we misschien even wachten met beginnen?”

„Ja, graag,” zei ik. „Tot nader order is er géén verbouwing.”

Ze knikten snel en liepen de deur uit.

Toen de deur dichtviel, keek Sophie me woedend aan. „Je probeert me buiten te sluiten. Altijd.”

„Nee,” zei ik rustig. „Ik probeer grenzen te stellen. Dit huis heeft ziel, en jij hebt die nooit willen leren kennen.”

Ze wilde iets zeggen, maar Mark greep in. „Genoeg. Sophie, we gaan nu naar boven. We praten later.”

Ze draaide zich om zonder iets te zeggen en verdween de trap op.

Ik bleef alleen achter in de keuken. De verfgeur hing nog in de lucht.

Langzaam liet ik me op een stoel zakken. Mijn handen trilden.

Een paar minuten later kwam Mark terug. Hij ging tegenover me zitten.

„Het spijt me, mam,” zei hij. „Ik wist niet dat het zo uit de hand liep.”

Ik keek hem aan. „Mark… ik weet dat ze het goed bedoelt, op haar manier. Maar je moet begrijpen — dit huis is niet zomaar steen en hout voor mij.”

Hij knikte. „Ik weet het. Ze probeert alleen te bewijzen dat ze ergens bij hoort. Maar ze doet het verkeerd………..

Lees verder op de volgende pagina