Diana’s vingers bewogen langzaam, alsof ze wist dat elk seconde van stilte mijn hartslag verhoogde.

Ze trok de flap van de gele envelop open, keek me recht aan en zei met haar honingzoete stem:

“Je weet, Natalie, eerlijkheid is de basis van elk goed huwelijk. Vond je niet?”

Jason zat naast me, nietsvermoedend, met zijn vork nog in het vleesbrood.

“Wat bedoel je, mam?” vroeg hij met een nerveus lachje.

“Oh, niets bijzonders,” zei ze luchtig, terwijl ze een stapel papieren uit de envelop haalde. “Ik dacht gewoon dat het goed zou zijn om alles… op tafel te leggen.”

Ze legde de documenten midden op het tafellaken, tussen de crackers en de gesmolten kaas.

Mijn naam stond erop. Mijn volledige naam. En eronder — een logo van een hotelketen waar ik een paar maanden geleden had gewerkt.

Mijn maag trok samen. Ik wist precies wat erin stond.

“Diana…” begon ik, maar ze hief één hand.

“Laten we geen scène maken, liefje. Ik vond dit toevallig in mijn mailbox. Het leek me alleen eerlijk dat Jason wist dat zijn toekomstige vrouw — hoe zal ik het zeggen — haar cv iets… creatiever had ingevuld dan de meeste mensen doen……….

Lees verder op de volgende pagina