De ironie? Hij had me verraden met een van mijn eigen werknemers én geld van mijn bedrijf gestolen—allebei zonder te beseffen dat alles wat hij me afnam van mij was, niet van hem.

Toen Daniel naast het ziekenhuisbed ging staan, hield hij een map in zijn hand. Zijn gezicht was strak.

“Het is voorbij,” zei hij zonder aarzeling. “Je tekent dit zodra je voldoende bij bewustzijn bent.”

Ik knipperde. “Wat is dit?”

“Echtscheidingspapieren. Je hebt niets. En eerlijk gezegd… je was altijd al een last. Maar Mia begrijpt me tenminste.”

Zijn woorden raakten me, maar niet op de manier die hij wilde. Ik voelde geen paniek. Geen angst. Alleen een vreemde helderheid.

“Waarom nu?” vroeg ik zacht.

Daniel haalde zijn schouders op. “Omdat je bedrijf bankroet gaat. Ik heb de cijfers gezien. Je bent failliet en je weet het niet eens. Je had mij nooit buitengesloten.” Hij glimlachte kort. “Maar misschien kan ik nog een beetje medelijden hebben als je tekent zonder gedoe.”

Ik zweeg. Wat hij ‘failliet gaan’ noemde, was slechts een tijdelijke investering: ik had net een tweede atelier aangekocht en personeel aangenomen. De cijfers waren negatief omdat ik géïnvesteerd had—iets wat hij nooit begreep……

Lees verder op de volgende pagina