Het duurde een paar seconden voordat die woorden tot hem doordrongen.

Camila begon te snikken.

— “Héctor… ik wist het niet… ik zweer het…”

Héctor voelde zijn keel dichtknijpen.

— “Wat zegt u nu? Dat dit… niet ons kind is?”

De arts knikte langzaam.

— “Het lijkt erop dat er een verwisseling heeft plaatsgevonden in de verloskamer. Twee baby’s zijn per ongeluk in de verkeerde wieg gelegd.”

Héctor staarde naar het glas, zijn hart bonzend.

De baby die hij overal trots had rondgestuurd… was misschien niet van hem.

— “Waar is… onze echte baby dan?” vroeg hij met een hees stemmetje.

De arts deed nog een stap dichterbij.

— “Dat is precies wat we proberen uit te zoeken. Maar er is nog iets anders dat u moet weten.”

Een korte stilte volgde.

— “Het kind dat DNA-technisch bij mevrouw Camila hoort… is geen jongen.”

Alles wat Héctor tot dat moment had gevoeld — trots, zekerheid, triomf — viel van hem af als gebroken glas………

Lees verder op de volgende pagina