Ik slikte. “Er zat iets in de wasmachine die ik kocht. Een doosje. Met geld. En een brief van iemand met een ‘M’. Was u dat, toevallig?”

Ze schudde haar hoofd. “Nee, lieverd. Dat was niet van mij. Maar ik denk dat het van een vrouw uit onze buurt was. Margaret. Ze overleed vorig jaar. Ze was weduwe en had geen kinderen. Haar huis werd leeggehaald. Misschien heeft ze dat achtergelaten.”

“Dus… het was bedoeld voor wie het vond?” vroeg ik.

De vrouw glimlachte opnieuw. “Margaret geloofde dat dingen soms hun weg vinden. Ze zei altijd: ‘Goede daden zijn als echo’s — ze keren terug, soms bij iemand die ze het hardst nodig heeft.’”

Ik voelde tranen opkomen. “Wilt u haar bedanken, namens mij?”

Ze legde haar hand op mijn arm. “Ik denk dat ze je al hoort.”

Die avond vertelde ik Bella en Lily over “de dame M” — de onbekende vrouw die papa had geholpen. Natuurlijk begrepen ze nog niet alles, maar ze lachten toen ik zei dat “M” een beetje een fee was die in wasmachines woonde. Vanaf dat moment noemden ze haar “de wasfee”.

Elke keer dat de machine draaide, dansten ze voor het glas en riepen:

“Dank je, wasfee!”

Het werd een klein ritueel, iets wat de zwaarte van de dagen verzachtte.

Een paar maanden later kreeg ik een brief van mijn werkgever. Ze waardeerden mijn inzet en boden me een vaste functie aan, met beter loon en flexibele uren. Ik zat even stil met de brief in mijn handen. Zonder dat kleine duwtje van “M” had ik dit misschien niet gehaald…..

lees verder op de volgende pagina