“Susan,” zei ik beheerst, “waarom mag Lily niet zwemmen zoals de andere kinderen?”

Ze keek op, verbaasd door mijn toon. “Rustig, het is niet persoonlijk,” zei ze glimlachend. “Ik wil alleen niet dat ze zonder geschikte badkleding in het water gaat. Hygiëne, je weet wel.”

“Ze had gewoon kunnen vragen of ze een T-shirt mocht dragen,” zei ik. “Er was geen reden om haar zo te kwetsen.”

Susan haalde haar schouders op. “Ach, stel je niet aan. Kinderen vergeten dat soort dingen snel.”

Ik keek haar strak aan. “Nee, Susan. Kinderen vergeten niet hoe iemand ze laat voelen.”

De gesprekken rondom ons waren verstomd. Een paar gasten keken ongemakkelijk onze kant op. Lily stond achter me, stil, haar lip trillend.

Ik boog me naar haar toe. “Ga maar even naar binnen, schat. Ik kom zo.”

Ze knikte en liep langzaam weg.

Ik wilde net verder praten, toen er plotseling een harde plons klonk. Iedereen draaide zich om.

Max, Susan’s zoon, was uitgegleden op de gladde rand van het zwembad. Zijn hoofd kwam even boven, toen weer onder.

Zonder na te denken rende ik naar hem toe. Ik sprong niet in het water — het was ondiep — maar ik boog me voorover en greep zijn arm stevig vast. Met een krachtige ruk trok ik hem omhoog. Hij hoestte, maar was verder ongedeerd…….

Lees verder op de volgende pagina