De kamer op de zevende verdieping van het privéziekenhuis was stil, op het zachte piepen van de monitor na.

Het felle licht viel op het bleke gezicht van Hanh, die net was geopereerd aan haar schildklier.

Haar keel deed pijn, haar lichaam voelde zwaar van de verdoving.

Toen ze haar ogen opendeed, zag ze het gezicht van haar man, Khai, aan het voeteneinde van het bed staan.

In zijn hand hield hij een stapel papieren vast.

“Je bent wakker?” zei hij koel. “Mooi. Zet hier even je handtekening.”

Hanh knipperde met haar ogen.

“Wat… wat is dat?” fluisterde ze moeizaam.

“De echtscheidingspapieren,” antwoordde hij kort. “Ik heb alles al ingevuld. Het enige wat nog ontbreekt, is jouw handtekening.”

Een schok trok door haar heen.

“Je maakt een grapje… toch?”

Khai keek haar strak aan.

“Dit is geen grap. Ik heb het je al vaak gezegd: ik wil niet mijn hele leven zorgen voor iemand die zwak en ziek is. Jij verdient iemand anders. En ik wil vrij zijn om bij degene te zijn van wie ik écht hou.”

Zijn stem klonk rustig, bijna zakelijk — alsof hij sprak over het verkopen van een auto, niet over het verlaten van zijn vrouw van tien jaar……

Lees verder op de volgende pagina