Een kaartje eraan: “Dit past beter. – Margaret.”

Daniel zei alleen:
“Het is nu eenmaal traditie.”

Het was duidelijk: ze wilden me klein houden.
Prima. Laat ze maar denken dat ze gewonnen hadden.

—

DE TROUWDAG

Ik verscheen in de rode jurk. Niet omdat zij het wilden — maar omdat ik wist dat dit het toneel zou worden van iets veel groters.

Toen ik de trouwlocatie binnenstapte, zag ik Margaret in een stralende witte jurk.
Daniel had zelfs een wit pak aangetrokken.

Het was overduidelijk: dit was hun manier om mij te laten voelen dat ik niet “waardig” was.
Ze straalden, trots dat hun plan geslaagd was.

Maar toen ik het pad bewandelde en naar de gasten keek, stopte Daniel abrupt met glimlachen.
Margaret draaide zich om en verstijfde.

De hele zaal – rijen vol – stond langzaam op.

Alle vrouwen droegen wit.
Prachtig, glanzend, zuiver wit.
Sommigen in eenvoudige jurken, anderen in elegant satijn, enkelen zelfs met kleine bloemen in hun haar.
Een zee van wit die de ruimte vulde met licht….

Lees verder op de volgende pagina