Amy pakte mijn hand en kneep erin. “Laten we even ergens rustig praten.” Ze trok me mee naar een kleine zijzaal, weg van het feestgedruis.

Toen we alleen waren, haalde ze diep adem. “In de brief stond de waarheid. Over jou en mij.”

Ik voelde mijn maag omdraaien. “Wat? Over jou en mij? Ik begrijp er niets van!”

Ze keek me recht in de ogen, koud en berekend. “Leo denkt dat jij iets voor mij voelt. Dat jij al maandenlang… achter zijn rug met me flirt.”

Ik hapte naar adem. “Wat?! Dat is belachelijk! Ik heb jou altijd als een dochter gezien!”

“Misschien,” zei ze met een kille glimlach. “Maar ik heb Leo laten geloven dat er meer was. Dat jij degene was die me schreef, me opzocht, me dingen toevertrouwde….

lees meer op de volgende pagina