Thuis ging ik op de rand van mijn bed zitten, starend naar mijn trouwjurk — wit, puur, vol beloftes die nu hol klonken.

Mijn grootmoeder had me gewaarschuwd. In een droom die veel te echt had aangevoeld.

“Ga naar je schoonmoeder… en je zult het zien.”

Ze had gelijk gehad.

Ik sloot mijn ogen en probeerde diep adem te halen. Maar alles in mij schreeuwde dat ik moest handelen — en snel. Want als ik niets deed, zou ik morgenochtend een handtekening zetten die mijn hele toekomst zou vernietigen.

—

Tegen de middag had ik mijn besluit genomen.

Ik zou Catherine en Mark niet laten merken dat ik iets wist. Niet nu. Niet zonder bewijs. Niet zonder een plan.

Ik belde Mark, mijn stem zo rustig mogelijk.

“Hey… Ik dacht dat we vandaag misschien even apart konden doorbrengen, gewoon om ons morgen speciaal te houden.”

Hij klonk ontspannen, zelfs vrolijk.

“Goed idee, lieverd. Rust maar uit… morgen wordt groot.”

Mijn keel werd droog bij dat woord.

Groot.

Ja. Maar niet op de manier waarop hij dacht.

—

Die avond, terwijl de zon onderging en het huis langzaam donker werd, zat ik aan de keukentafel met mijn laptop open. Ik zocht naar informatie over volmachten, juridische trucs, huwelijksdocumenten. Ik wist niet precies wat Catherine van plan was, maar haar woorden bleven door mijn hoofd spoken………

Lees verder op de volgende pagina