Op een avond, toen ik naar buiten ging om een rekening te controleren, probeerde ik de deur van de garage te openen. Op slot.

“Tom?” riep ik.

Van binnen hoorde ik zijn stem, gehaast en gespannen. “Kunnen we later praten? Ik heb nu gewoon mijn eigen ruimte nodig.”

Zijn toon was niet boos, maar… bezorgd. Alsof ik iets gevaarlijks op het punt stond te ontdekken.

De dagen erna probeerde ik luchtig te blijven. Toen hij een keer met olie op zijn handen binnenkwam, zei ik lachend:

“Je hebt vast een geheime robot gebouwd, hè?”

Hij glimlachte niet. Hij keek me strak aan.

“Wat… wat heb je gezien? En wat ga je nu doen?” fluisterde hij.

Ik lachte ongemakkelijk. “Rustig maar, het was maar een grap.”

Hij draaide zich om, mompelde iets onverstaanbaars en liep weg…….

lees verder op de volgende pagina