Alan trok een scheef gezicht, duidelijk in conflict. Hij keek naar zijn zus Kelly, misschien op zoek naar steun. Maar Kelly hief haar glas op en zei droog: “Broer, als jij denkt dat roken en drinken je laatste kans op vrijheid is, dan heb je de betekenis van het vaderschap niet begrepen.”

Ik had nog steeds niets gezegd. Niet omdat ik geen woorden had, maar omdat ik bang was dat ik in tranen zou uitbarsten. Mijn buik voelde zwaar, mijn hart nog zwaarder.

Onze dochter keek plots op en vroeg met haar heldere kinderstem: “Papa, waarom ga je niet met ons mee naar huis? Jij leest altijd mijn verhaaltje voor.”

Die simpele vraag leek Alan te raken. Hij wreef met zijn hand over zijn gezicht, alsof hij zichzelf voor het eerst in de spiegel zag.

Ik keek hem aan. “Alan,” zei ik zacht maar vastberaden, “als jij werkelijk gelooft dat dit je laatste kans is om plezier te maken, dan heb je onze liefde, dit gezin, en zelfs jezelf niet begrepen. Ik heb je steun nodig, nú meer dan ooit. Niet alleen om luiers te verschonen, maar om naast me te staan. Want ik ben moe, ik ben bang, en ik draag ons kind. Jij zou mijn rots moeten zijn, niet iemand die wegloopt…..

lees verder op de volgende pagina