De foto’s van mijn moeder verdwenen één voor één van de muren. Haar kookboeken – waarin ze recepten met aantekeningen had geschreven – waren opeens nergens meer te vinden. Zelfs de kussens die mijn moeder eigenhandig had gemaakt, werden vervangen. Alsof iemand langzaam, maar doelbewust, elk spoor van haar uitwistte.

Alleen de trouwjurk bleef. Ik hield hem verstopt in mijn kast, ver weg van nieuwsgierige ogen. Het was mijn geheim, mijn laatste stukje houvast.

En toen ontmoette ik Daniel. Hij was geduldig, lief, en gaf me het gevoel dat ik eindelijk weer toekomst mocht dromen. Toen hij me ten huwelijk vroeg, wist ik direct dat ik de trouwjurk van mijn moeder wilde dragen. Niet omdat ik geen nieuwe jurk kon kopen, maar omdat ik die dag wilde delen met haar herinnering.

Enkele dagen voor de bruiloft trok ik de jurk aan. Het satijn glansde in het zachte licht, het kant omhulde me alsof het speciaal voor mij gemaakt was. In de spiegel zag ik niet alleen mezelf – ik zag ook de glimlach van mijn moeder, alsof ze trots naar me keek.

Plotseling ging de deur open. Het was Sandra. Ze bleef staan, keek me van top tot teen aan, en barstte in lachen uit.
“Dat ding? Ga je dát dragen?” zei ze smalend.
Mijn stem trilde: “Het is de jurk van mijn moeder.”

Ze snoof: “Mensen zullen fluisteren dat je er zielig uitziet. Bruiden dragen nieuwe jurken, geen vergeelde herinneringen aan een overleden vrouw. Dit maakt ons alleen maar belachelijk……

lees meer op de volgende pagina