Aller au contenu
Toen de dierenarts klaar was met Marsik, liep Yegor langzaam de gang uit. Zijn handen trilden licht terwijl hij de deur naar de wachtkamer opende. Daar lag hij: een middelgrote bruine hond met zachte ogen, zijn kop op zijn poten. De man ernaast bladerde verveeld door zijn telefoon, alsof dit slechts een administratieve formaliteit was die hij zo snel mogelijk wilde afronden.
Yegor bleef even staan. Hij voelde een innerlijke strijd: dit ging hem niets aan, dit was niet zijn hond, niet zijn verantwoordelijkheid. Maar iets in hem schreeuwde dat dit niet zo mocht eindigen.
Hij hurkte neer en streelde voorzichtig over de vacht van de hond. Het dier tilde langzaam zijn kop op en keek hem recht in de ogen. In die blik zag Yegor alles: verdriet, trouw, en een stille vraag die hij niet onder woorden kon brengen.
« Wat is zijn naam? » vroeg Yegor zacht.
De man keek op, duidelijk geïrriteerd. « Rex. Waarom vraag je dat? »
Yegor aarzelde niet langer. « Als u hem niet wilt, laat hem dan aan mij. Hij verdient dit niet. »
De man fronste. « Aan u? Wat moet u met hem? Hij kost alleen maar tijd en geld. Ik heb daar geen zin meer in. »
« Dan geef hem aan mij, » herhaalde Yegor vastberaden. « Ik zal voor hem zorgen. »
De dierenarts, die intussen was bijgekomen, hoorde het gesprek en stapte dichterbij. « Dat is inderdaad een oplossing, » zei hij. « Rex is gezond en jong. Er is geen medische reden om hem in te laten slapen. »
Er viel een stilte. De eigenaar haalde zijn schouders op, alsof het hem werkelijk niets kon schelen. « Goed. Doet u maar. Hier, ik teken wel wat nodig is. » Hij krabbelde vluchtig iets op een formulier, pakte zijn jas en liep zonder om te kijken de praktijk uit.
Rex bleef achter, zijn blik gericht op Yegor. Alsof hij nog niet begreep wat er zojuist was gebeurd. Yegor aaide hem zachtjes achter de oren. « Het is goed, jongen. Jij gaat met mij mee……