Aller au contenu
Maar toen ik hem eraan herinnerde, fronste hij.
« Oh, wat jammer, » zei hij. « Ik heb die ochtend een belangrijke vergadering met een klant. Ga jij maar, ik vraag straks hoe het was. »
Ik glimlachte flauwtjes. Zijn baan was veeleisend, dat wist ik. Toch voelde het als een koude wind die langs mijn hart streek.
Bij de tweede echo had hij opnieuw een excuus: « Rob heeft een lekke band. Ik moet hem even helpen. »
De derde keer: « De buurvrouw heeft zichzelf buitengesloten. Ze heeft me nodig. »
De vierde: « We adopteren katten op kantoor. Helemaal vergeten! »
En bij de vijfde afspraak zei hij, zonder blikken of blozen:
« Kunnen we het verzetten? Mijn moeder wil haar wafelijzer terugbrengen voordat de uitverkoop eindigt. »
Een wafelijzer.
Ik glimlachte uit automatisme, maar die nacht lag ik wakker. Mijn buik groeide, mijn hart groeide mee — maar de afstand tussen ons leek elke dag groter te worden.
Er klopte iets niet. Hij hield iets achter. En ik moest weten wat.
De volgende dag bedacht ik een plan.
Ik vertelde hem dat ik een extra echo had ingepland. Zoals ik al verwachtte, reageerde hij met een zucht en een excuus: « Schat, het spijt me, maar ik moet plots naar de spoedeisende hulp — een collega is gewond…….