Ze liepen geërgerd weg, maar ik voelde de spanning al groeien. Een week later belde onze huisbaas met slecht nieuws. We moesten binnen zeven dagen vertrekken. De reden? Onze buren hadden geklaagd over te veel lawaai – veroorzaakt door mijn verjaardagsvideo – en de geur uit onze tuin. Ik was woedend en voelde me machteloos.

Mijn man legde zijn hand op de mijne en zei rustig: “Niet huilen, lieverd, ik heb een plan.”

Toen we onze spullen verzamelden en het huis verlieten, zagen we de buren al bezig met verhuizen, brede grijnzen op hun gezichten. Het voelde alsof we alles hadden verloren. Toch besloten we niet bij de pakken neer te zitten. Vijf dagen later ging de telefoon. Het waren de buren, en hun stem klonk hysterisch.

“Wat hebben jullie gedaan?!” schreeuwden ze.

We wisselden een blik en konden ons lachen nauwelijks inhouden. Mijn man nam de telefoon: “Goedemorgen! Is er iets aan de hand?”…..

lees meer op de volgende pagina