Hij liep naar zijn auto, stapte in en reed weg. Gelukkig reed hij in de tegenovergestelde richting, waardoor ik ongezien uit mijn auto kon stappen en naar het huis kon lopen.

Mijn hart klopte in mijn keel toen ik aanbelde.

De vrouw deed open.

Ze keek me verbaasd aan, maar niet schuldig – eerder bezorgd.

‘Kan ik je helpen?’ vroeg ze vriendelijk.

Ik slikte en vroeg: ‘Kent u mijn man? David?’

Haar gezicht ontspande. ‘Ah… jij moet Emma zijn.’

Mijn maag kromp samen. Hoe wist ze mijn naam?

Ze wenkte me naar binnen. Ik aarzelde een moment, maar stapte toch naar binnen. De woonkamer was warm, gezellig, en aan de tafel zag ik… een doos met speelgoed. Het speelgoed waar Mia het over had gehad.

Ik voelde een steek door mijn hart.

De vrouw zag mijn blik en glimlachte zacht.

‘Ik denk dat ik je alles moet uitleggen,’ zei ze. ‘Ga alsjeblieft zitten.’

Ik hurkte op de stoel. Mijn handen beefden.

‘Ik heet Marianne,’ begon ze kalm. ‘En… ik ben David’s maatschappelijk werker.’

Mijn gedachten ontspoorden.

Maatschappelijk werker?

‘Maar… waarom? Hij heeft nooit iets verteld over—’

Ze knikte begrijpend. ‘Dat dacht ik al. Hij wilde je niet ongerust maken. David kwam hier niet voor een affaire. Hij kwam hier… omdat hij hulp zocht.’

Ik fronste. ‘Hulp? Waarmee?’

Marianne schoof een map naar me toe. ‘Met zijn stress. Zijn angst. Zijn gevoel van falen……..

Lees verder op de volgende pagina