De man aarzelde even, maar glimlachte toen. „Dat lijkt me fijn. Ik stap hier ook uit.”

Ze liepen samen naar een klein café aan de overkant van de straat. De geur van vers gebak vulde de lucht.

„Ik ben Molly,” zei ze terwijl ze gingen zitten.

„En ik ben Sam,” antwoordde hij. „Vroeger bij de brandweer, nu met pensioen. En u?”

„Ook met pensioen,” zei ze. „Ik was lerares Engels. Al dertig jaar lang. Ik dacht dat ik alles had gezien, tot vandaag.”

Ze lachten allebei. De spanning van de busrit gleed langzaam van hen af. Sam vertelde over zijn tijd bij de brandweer — over nachten vol rook en reddingen, maar ook over de mensen die hem nooit vergaten te bedanken. Molly luisterde met oprechte aandacht, haar ogen glinsterend.

„U weet,” zei ze na een tijdje, „het is niet alleen dapper wat u deed. Het is zeldzaam. De meeste mensen kijken gewoon weg.”

Sam haalde zijn schouders op. „Misschien. Maar soms is één stem genoeg om anderen aan het denken te zetten.”

Alsof het lot hen wilde uitdagen, ging op dat moment de deur van het café open. De twee tieners van de bus kwamen binnen. Molly verstijfde even, maar Sam bleef rustig…..

lees meer op de volgende pagina