“Beste Jack en Eloise, bedankt dat jullie ons de afgelopen 5 jaar hebben gekozen. We wensen jullie een fijn weekend!”

Ik verstijfde. Eloise? En… vijf jaar?

Ik voelde mijn hart bonzen. Mijn handen trilden toen ik de kaart pakte. Misschien was het een fout van het hotel. Misschien hadden ze de namen verwisseld. Maar diep vanbinnen wist ik dat dat niet zo was.

Ik liep met de kaart naar beneden, rechtstreeks naar de receptie. “Kunt u mij vertellen op wiens naam deze kamer gereserveerd is?” vroeg ik beleefd, met een glimlach die nauwelijks standhield.

De receptioniste typte iets op haar computer en zei: “Ja natuurlijk, mevrouw. De reservering staat op naam van mevrouw Eloise…” Ze stopte, haar ogen wijd open. “Oh… het spijt me, mevrouw. Er moet een vergissing zijn…”

Ik glimlachte. “Geen zorgen,” zei ik rustig. “Ik denk dat u me juist uitstekend heeft geholpen.”

Ik ademde diep in, bedankte haar vriendelijk en liep terug naar de kamer. Onderweg vormde zich een plan in mijn hoofd — niet uit woede, maar uit helderheid. Als Jack dacht dat hij me voor gek kon houden, dan zou ik hem tonen dat ik slimmer was dan hij dacht……..

lees meer op de volgende pagina