Op dat moment kwam Elsa terug, met een glimlach op haar gezicht. Ze zag onze gezichten en fronste.

“Gaat het wel goed?” vroeg ze.

Elke rechtte haar rug en veegde onopvallend een traan weg.

“Ja, lieverd, alles goed,” zei ze met een breekbare glimlach. “We hadden het net over oude tijden.”

Ik wist niet wat ik moest doen. Mijn gedachten tolden, herinneringen en emoties buitelden door elkaar. De manier waarop Elsa soms lachte zoals Anna dat deed, haar ogen die me altijd zo vertrouwd hadden geleken — alles kreeg nu een huiveringwekkende betekenis.

Na het etentje reed ik naar huis, maar ik kon de slaap niet vatten. De regen tikte tegen het raam, precies zoals die avond toen ik het nieuws over het vliegtuigongeluk hoorde. Ik herinnerde me hoe ik toen in elkaar was gezakt, mijn wereld verbrijzeld. En nu… was alles anders.

De volgende ochtend belde Elsa me.

“Mag ik even langskomen?” vroeg ze.

Toen ze kwam, had ze een envelop in haar hand. “Mama vertelde me alles,” zei ze, met tranen in haar ogen. “Ik weet dat het vreemd is. Ik weet niet hoe ik me moet voelen……

lees meer op de volgende pagina