Elke keek me strak aan. “Omdat die vrouw niet in dat vliegtuig zat,” fluisterde ze. “Ik was het.”

Ik begreep het niet. Mijn hoofd tolde. Ze leek op mijn vrouw, dat had ik ook gevoeld, maar… de stem, de manier van kijken, zelfs dat kleine litteken bij haar slaap — het kon niet.

“Je liegt,” zei ik, al klonk het zwakker dan ik wilde. “Mijn vrouw, Anna, is omgekomen. Ze is geïdentificeerd, ik heb haar zelf—”

“Je hebt een naam gezien op een lijst,” onderbrak Elke me scherp. “Meer niet. Er waren geen lichamen meer te herkennen. Ik moest verdwijnen. En ik had geen keuze.”

Ze sloot haar ogen even, alsof de herinnering pijn deed.

“Ik was zwanger, begrijp je? En jij werkte toen aan dat onderzoek waar mensen gevaarlijk dicht bij kwamen. Ze hadden me bedreigd. Jij dacht dat het vliegtuigongeluk een ramp was — maar voor mij was het de enige manier om mijn kind te redden.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Zwanger?” fluisterde ik. “Je bedoelt…”

Ze knikte. “Elsa.”

Ik kon geen adem halen. Mijn handen trilden op tafel.

“Dus… Elsa is…”

“Jouw dochter,” zei Elke zacht……..

lees meer op de volgende pagina