Mijn vrouw huilt altijd in haar slaap zodra het middernacht is gepasseerd.

De eerste keer dat ik haar hoorde huilen terwijl ze sliep, dacht ik dat het gewoon een droom was.

We waren nog maar drie weken getrouwd, maar ik dacht dat ik alles van haar wist.

Haar lievelingsgerechten, haar doelen, haar angsten, haar kleine vreugdes — alles.

Overdag was ze het licht in mijn leven.

Ze danste in de keuken, zong mee met de radio, kuste mijn hand terwijl ze me “mijn Koning” noemde.

Katura was warm, slim, speels, en elke minuut met haar voelde als een geschenk.

Maar de nachten…

De nachten vertelden een ander verhaal.

—

De stilte die te veel zei

Het begon zacht.

Fluisterzacht.

Ik werd rond twee uur ’s nachts wakker en hoorde haar zacht snikken.

Niet hard, niet dramatisch — maar alsof ze iets droeg dat te zwaar was om te ademen.

Ik raakte haar schouder aan. Ze opende haar ogen, glimlachte zacht en fluisterde:

“Waarom ben je wakker, lieverd?”

Alsof er niets gebeurd was.

Haar wangen waren nat. Haar adem trilde nog na.

Maar haar blik? Volledig kalm.

Ik wist niet wat ik moest vragen.

Het moment verdween, alsof het nooit gebeurd was.

Maar het bleef gebeuren.

Elke nacht.

Soms hoorde ik woorden die geen woorden leken.

Gefluister.

Zinnen als:

“Nog even tijd…”

Ik draaide me naar haar om, maar ze lag stil.

Geen traan. Geen beweging…………

Lees verder op de volgende pagina