De vier jaren die volgden, waren een les in uithoudingsvermogen. Ik werkte dubbele diensten als verpleegkundige in St. Mary’s Hospital en probeerde stukje bij beetje mezelf opnieuw op te bouwen. Vrienden moedigden me aan om weer te daten, maar elke gedachte daaraan voelde als het openrijten van een wond die nauwelijks geheeld was. Mijn troost kwam uiteindelijk uit een totaal onverwachte hoek: een kind. Een jongetje, Jacob.

Niemand wist ervan, behalve een paar collega’s. Ik verzorgde Jacob als het meest kostbare geheim van mijn leven, beschermend en stil, vastbesloten om hem een warm thuis te geven. Hij was mijn nieuwe begin, mijn veilige anker na alle chaos.

Tot op een herfstdag alles in beweging kwam.

Ik was met Jacob naar de boerenmarkt in het centrum gegaan. De lucht rook naar kaneel en appels, en Jacob holde vrolijk achter me aan met zijn kleine speelgoedvrachtwagentje. Net toen we een zak verse appels kochten, hoorde ik mijn naam.

‘Claire?’

Ik draaide me om.

En daar stond hij. Mark.

Hij hield Emily’s hand vast alsof ze één geheel waren, maar zijn blik gleed niet naar mij… en ook niet naar haar……..

Lees verder op de volgende pagina