Het voelde alsof mijn maag wegzakte.

Richard had de laatste maanden vreemde dingen gedaan — geheimzinnig bellen, plotselinge uitstapjes, een afstandelijkheid die ik niet kon verklaren. Maar nooit had ik gedacht dat hij in het geheim zakelijke beslissingen nam die ons zouden schaden.

‘Sarah… hoe weet je dat het echt over mij ging?’

Ze duwde haar rug tegen de autostoel, wanhopig om begrepen te worden.

‘Omdat ik hem hoorde zeggen: “Ze denkt dat ik dit brunchje voor mijn team organiseer. Tegen vanavond is het rond. Ze kan me dan niks meer komen vragen.”’

Ik voelde de adem uit mijn borst verdwijnen. Ik keek naar mijn handen, die zich krampachtig om het stuur sloten.

‘Dus jij dacht dat… ik in de weg stond?’ vroeg ik schor.

Sarah knikte. ‘Ik wist niet wat hij van plan was, maar hij wou gewoon dat jij weg was. En hij klonk… niet zoals papa.’

Er was geen woede in haar stem. Alleen angst.

Langzaam begon alles op zijn plaats te vallen.

Het overdreven perfecte brunchplan. Zijn drukkende aanwezigheid. Zijn irritatie toen Sarah me mee naar boven nam……………

Lees verder op de volgende pagina