Vorig jaar trok er een nieuwe buurman in, meneer De Vries. Vanaf de eerste dag was duidelijk dat hij mijn bloemen niet kon uitstaan. Hij ergerde zich aan mijn windmolentjes, mijn vogelbadje en vooral — aan de bijen.

« Deze bijen zijn een plaag, » zei hij met een diepe frons. « Je moet zulke ongedierte niet aantrekken. »

Ik probeerde kalm te blijven en vroeg hem vriendelijk of hij misschien allergisch was. Zijn antwoord verraste me. Hij lachte spottend:

« Nee, maar ik heb geen allergie nodig om die kleine parasieten te haten. »

Dat was voor mij genoeg. Ik wist meteen dat we nooit vrienden zouden worden. Toch bleef ik beleefd. Ik bood zelfs aan om wat minder bloemen bij de erfgrens te planten. Ik dacht dat het probleem daarmee opgelost zou zijn.

Maar ik had het mis.

Op een frisse ochtend opende ik mijn achterdeur en verstijfde. Mijn hele bloembed — mijn rozen, mijn zonnebloemen, mijn lavendel — was bedolven onder een dikke, grijze laag nat cement. Het was nog aan het uitharden.

De geur van beton hing zwaar in de lucht. Ik volgde de voetstappen die in het cement stonden en rechtstreeks naar zijn tuin leidden…….

lees meer op de volgende pagina