Een week later.

James zat met een kop thee in zijn woonkamer, omringd door het zachte getik van regen tegen het raam.

Hij haalde de post uit de brievenbus: een paar rekeningen, reclame, en… één envelop zonder afzender.

Zijn hart bonsde.

De letters van zijn naam waren haastig geschreven.

Hij ging zitten, zijn handen trilden.

Hij scheurde de envelop open.

Binnenin zat een Polaroidfoto.

Het beeld toonde een jongeman — Andrew — staand bij een klein houten hek. Achter hem een open veld, en aan de horizon een huis dat James niet herkende.

Zijn adem stokte.

“Andrew,” fluisterde hij.

Op de achterkant stond iets geschreven, in diezelfde bekende, schuin aflopende hand:

> “Sommige brieven komen aan, ook al worden ze nooit gepost. – A.”

James voelde zijn keel dichtknijpen.

Wat bedoelde hij daarmee?

Was dit een teken? Een boodschap van vergeving?

Hij keek nog eens goed naar de foto.

Het hek… dat was niet zomaar een plek.

Het was het oude familiehuis van Margaret, het zomerhuisje waar ze vroeger met z’n drieën logeerden toen Andrew nog een kind was.

Een golf van herinneringen overspoelde hem.

Andrew op de schommel, Margaret die bloemen plukte, het gelach dat door het veld rolde.

Zonder aarzelen greep James zijn jas.

—

De rit duurde bijna twee uur. De lucht werd donkerder, de regen zwaarder.

Toen hij eindelijk aankwam, voelde alles tegelijk vertrouwd en vreemd.

Het huisje stond er nog, maar het hek was nieuw geverfd……..

Lees verder op de volgende pagina