Mia.

Ik bleef roerloos staan. Hun gesprek was duidelijk. Niet luid, niet schreeuwerig, maar… intiem. En wat het ergste was? Ze praatten over mij. Over mijn uiterlijk. Over hoe “comfortabel” ik me kleedde. Over hoe ik zogenaamd te weinig moeite deed.

Daarna volgde een stilte die alles zei zonder iets te zeggen.

Ik voelde mijn hart bonzen. Niet van woede, maar van teleurstelling. En misschien nog meer: van een plotseling besef dat ik al maanden signalen had gemist—of genegeerd.

Ik maakte mijn aanwezigheid expres duidelijk door luid aan de deurklink te rammelen. Toen ik binnenkwam, stonden ze alsof ze elkaar minuten eerder niet hadden aangeraakt. Mia hield een boek omhoog, alsof ze het alleen maar kwam brengen.

Die avond zei ik niets. Niet tegen David. Niet tegen haar.

Ik sliep slecht, maar niet omdat ik radeloos was. Ik was aan het nadenken. Ik wilde geen scène schoppen. Ik wilde geen wraakactie die zou eindigen in drama of schreeuwen. Nee. Ik wilde dat ze zichzelf zouden laten zien—aan mij, en uiteindelijk aan iedereen………..

Lees verder op de volgende pagina