Ik wist dat ik antwoorden moest vinden.

Die middag, toen Mark nog op zijn werk was, ging ik naar zijn werkkamer thuis.

Hij hield die kamer netjes, bijna te netjes. Maar in de onderste la van zijn bureau vond ik een map vol documenten.

Tussen bankafschriften en brieven stak een envelop met de stempel van een ziekenhuis. St. Mary’s Kinderkliniek.

Mijn handen trilden toen ik hem opendeed.

Binnenin zat een foto. Een jongen van ongeveer vijf jaar oud — donker haar, dezelfde blauwe ogen als Mark.

Er zat ook een brief bij:

> Aan de heer M. Vermeer,

Betreft: status van voogdijaanvraag – patiënt: Ethan Jansen

Wij bevestigen de goedkeuring van uw verzoek tot voogdij, mits de thuissituatie stabiel blijft.

Hoogachtend,

Dr. R. Smits

Kinderafdeling, St. Mary’s

Ik moest gaan zitten. Mijn adem stokte.

Voogdij. Niet overspel. Niet bedrog.

Mark had een kind… dat hij blijkbaar wilde adopteren — zonder iets tegen mij te zeggen.

Maar waarom in hemelsnaam geheimhouden?

Die avond wachtte ik tot Anna sliep……..

Lees verder op de volgende pagina