De agent keek haar koel aan.

“Niet alles, mevrouw. Volgens het nieuwe document laat hij zijn persoonlijke bezittingen en memorabilia volledig aan zijn dochter na.”

Mijn hand ging automatisch naar mijn mond.

“Zijn… persoonlijke bezittingen?”

De agent knikte.

“Zijn dassen, kleding, brieven, instrumenten, prijzen… alles wat emotionele waarde had.”

Carla’s gezicht trok samen.

“Dat kan niet! Dat… dat hoort bij het huis! En het huis hoort bij mij!”

De agent bladerde door de map.

“In het document staat ook dat u zijn persoonlijke spullen niet mocht weggooien zonder zijn dochter daarvan schriftelijk op de hoogte te brengen.”

Ze verstijfde.

Hij keek haar nu strak aan.

“We kregen melding van meerdere overtredingen van de voorwaarden van het testament. Daarom zijn we hier om een inventarisatie te maken.”

Ik staarde haar aan.

“Je wist dit,” fluisterde ik. “Daarom wilde je alles zo snel wegdoen.”

Carla hapte naar adem. “Hou op! Het is MIJN huis! Ik kan doen wat ik wil!”

De agent keek haar onbewogen aan.

“Niet met spullen die je volgens de wet niet toekomen.”

Hij knielde en raapte de gescheurde dassen op van de vloer.

“Zijn dit de items waarover we spraken?”

Ik slikte de brok in mijn keel weg.

“Ja. Ik had er een rok van genaaid voor mijn eindexamenbal. Het was… het was bedoeld om hem te eren.”

Hij knikte langzaam, kijkend naar de verwoeste stof.

“Het spijt me dat dit is beschadigd. Maar het kan dienen als bewijs.”

Carla barstte uit.

“Bewijs? BEWIJS?! Zij verzint dit allemaal! Ze is dramatisch, net als haar vader! Altijd maar gevoelens en herinneringen…”

Ik keek haar recht aan…..

Lees verder op de volgende pagina