Maar toen ze arriveerde… droeg ze een witte jurk.

Niet crème, niet zilverachtig — wit.

Precies dezelfde kleur als die van de bruid.

Ik voelde mijn hart even stoppen. Mijn moeder kneep zachtjes in mijn hand en fluisterde:

> “Laat het gaan, lieverd. Vandaag gaat over jou, niet over haar.”

Dus glimlachte ik, haalde diep adem, en deed alsof het me niets deed.

—

📸 De foto’s bij het meer

Na de ceremonie vroeg de fotograaf iedereen om zich te verzamelen bij het meer voor de familiefoto’s.

De lucht was helder, het water glinsterde, en ik voelde eindelijk rust.

Mijn moeder stond naast me, hielp mijn sluier goed leggen — het was een teder, liefdevol moment dat ik nooit wilde vergeten.

Toen klonk Karen’s stem, luid en overdreven:

“O, pas op Donna! Je hak zakt weg in de modder!………

Lees verder op de volgende pagina