Een oudere vrouw deed open. Zodra ze Thomas zag, brak haar gezicht open in een brede glimlach. Ze boog zich voorover en omhelsde hem stevig. Hij liet zijn tas vallen en riep enthousiast:

“Mama!”

Mijn hart kromp samen. Wat gebeurde hier?

—

De waarheid komt naar boven

Ik bleef verstopt achter een boom, worstelend met duizend vragen. Wie was deze vrouw? Waarom noemde mijn zoon haar mama?

Na enkele minuten besloot ik mijn trots opzij te zetten en liep ik naar de deur. Toen ik voor de vrouw stond, keek ze me geschrokken aan. Thomas draaide zich om, zijn ogen groot van paniek.

“Mam… ik kan dit uitleggen,” stamelde hij.

De vrouw legde een hand op mijn arm en zei zacht: “Misschien moet u even binnenkomen.”

Ik volgde haar, nog steeds verward. Het huis was eenvoudig maar warm ingericht, met foto’s van kinderen aan de muur. Sommigen leken op Thomas.

“Mijn naam is Marijke,” begon de vrouw voorzichtig. “Ik werk als vrijwilliger bij een tehuis voor kinderen die geen contact meer hebben met hun biologische ouders. Thomas komt hier af en toe langs… Hij noemt me mama omdat hij mij zo is gaan zien. Hij voelde zich schuldig dat hij dit thuis niet durfde te vertellen……

lees meer op de volgende pagina