Ik verstijfde. Mama? Hij had net tegen iemand anders “mama” gezegd. Ik voelde hoe mijn adem stokte. Had ik dat wel goed gehoord?

De gedachte dat hij misschien iemand anders als “mama” aansprak, liet me niet meer los. Mijn eerste impuls was om zijn kamer binnen te stormen en hem te confronteren. Maar iets weerhield me. Ik besloot te wachten en zelf te ontdekken wat er aan de hand was.

—

De volgende ochtend

Thomas at haastig zijn ontbijt en zei dat hij naar school ging. Zijn rugzak hing slordig over één schouder. Ik speelde mee, alsof alles normaal was, maar mijn hart bonsde. Zodra hij de deur achter zich dichttrok, pakte ik mijn jas en volgde hem vanop een afstand.

In plaats van richting school te lopen, sloeg hij een andere straat in. Hij keek af en toe achterom, alsof hij bang was betrapt te worden. Ik hield voldoende afstand om niet op te vallen. Na een paar minuten liep hij naar een klein rijtjeshuis dat ik nog nooit eerder had gezien. Hij klopte op de deur……

lees meer op de volgende pagina