Ik werd vorige week achtenzeventig.

De ochtend begon zoals zovele ochtenden in mijn leven: zacht, stil, met het zonlicht dat door de keukenramen viel. Maar dit keer had ik een doel. Ik stond vroeg op om te koken, zoals ik dat vroeger altijd deed toen mijn kinderen klein waren.

Geroosterde kip.

Romige aardappelpuree.

Appeltaart met kaneel, precies zoals vroeger.

Ik wilde dat het huis weer zou ruiken naar warmte, naar geborgenheid, naar familie. Naar vroeger.

Toen mijn kinderen binnenkwamen, voelde ik voor een moment een vonkje van hoop. Misschien, dacht ik, zouden ze vandaag even écht aanwezig zijn.

Maar het eerste wat ze deden, was niet mij aankijken…………

Lees verder op de volgende pagina