De man boog zich iets naar mij toe.

“Je hebt het goed gedaan,” zei hij zacht. “Ze voelt jouw verdriet, maar ook jouw liefde. Daaruit zal ze groeien.”

Ik wilde iets zeggen — vragen wie hij was, hoe hij wist wat ik voelde — maar mijn stem bleef steken in mijn keel.

Hij glimlachte. “Je hoeft niet bang te zijn. Alles komt goed met haar. En met jou ook.”

Toen knipperde ik.

Het geluid van motoren, geroezemoes, iemand die lachte — alles kwam terug alsof iemand een knop had ingedrukt.

Ik keek naar de stoel waar de man had gestaan.

Leeg.

Een stewardess kwam naar me toe.

“Gaat het, mevrouw? Uw baby lijkt eindelijk rustig.”

Ik knikte, sprakeloos.

“Die meneer die net met u sprak…” begon ik.

Ze fronste. “Welke meneer?”

Ik keek nog eens rond. Niemand leek hem gezien te hebben. De man in het pak naast me was in slaap gevallen, zijn hoofd tegen het raam……

lees verder op de volgende pagina