Grace antwoordde telkens opnieuw. Ze koos haar woorden zorgvuldig, schreef met passie en warmte. Voor George was zij de vrouw die hem begreep, die zijn liefde beantwoordde. Voor Grace was hij de stem die haar troostte in de eenzaamheid, de hand die ze nooit meer dacht te voelen.

Elke brief werd voor haar een anker, een reden om de dag door te komen. Ze wist dat ze loog, dat ze een rol speelde, maar tegelijk voelde het eerlijker dan alles wat ze in maanden had meegemaakt.

Het moment van ontdekking

Maanden gingen voorbij. Grace koesterde de brieven, verborg ze zorgvuldig in een houten kistje onder haar bed. Tot op een dag alles veranderde.

Claudia was vroeger thuisgekomen en had besloten zelf de post te bekijken. Toen ze de vertrouwde envelop zag, haalde ze nieuwsgierig het papier eruit. Haar ogen gleden over de regels – en ineens verstijfde ze.

De brief sprak over dingen die George nooit aan háár verteld kon hebben. Zinnen die verwezen naar eerdere antwoorden, details die alleen iemand anders had kunnen schrijven. Claudia keek langzaam op en zag Grace in de deuropening staan, bleek en bevend……

lees meer op de volgende pagina